KWATERA HITLERA -WILCZY SZANIEC- GIERŁOŻA
 STRĘGIEL 
 GIŻYCKO  
 ŚWIĘTA LIPKA 
 RAPA 
 WĘGORZEWO  
WILCZY SZANIEC - WOLFSSCHANZE
 ZAMACH NA HITLERA 
 MASKOWANIE BUDOWLI  
 MAUERWALD 

bunkier Hitlera DOJAZD
Jeżeli nasza wakacyjna trasa wędrówki będzie przebiegała w okolicach Kętrzyna warto zwiedzić znajdującą się kilka kilometrów od centrum miasta kwaterę Hitlera , która popularnie nazywana jest ,, Wilczym Szańcem"
Aby dojechać do Gierłoży , gdzie znajduje się kwatera należy kierować się w Kętrzynie stronę Giżycka. W centrum Kętrzyna spotkasz kilka kierunkowskazów , więc nie powinno być kłopotów z dotarciem na miejsce. Przed muzeum znajduje się parking strzeżony na którym możesz spokojnie zostawić swój pojazd.
ZWIEDZANIE
Aby dokładnie zapoznać się z historią tego miejsca należy bezwzględnie wyasygnować ze swoich wakacyjnych funduszy kwotę 3 zł i zainwestować ją w przewodnika , który za takie właśnie pieniądze przez około 1,5 godziny opowie ci wszystko co się tutaj zdarzyło. Reasumując koszty należy doliczyć bilet wstępu - 7 zł , opłata za parking 5 zł , opłata za przewodnika 3 zł/ osobę , wiemy już ile musimy mieć pieniążków aby zobaczyć to miejsce.
,,WILCZY SZANIEC" - skąd wzięła się ta nazwa ???
          Hitler nadając tej kwaterze nazwę Wolfsschanze" wykorzystał swój pseudonim ,,Wilk" (Wolf) Zaczął go używać w 1919 r. przebywając w Monachium, gdzie wygłaszał w tym czasie odczyty i przemówienia propagujące hasła nazistowskie. Ponieważ rząd Rzeszy nazywał w swoich wypowiedziach ,, bandą złoczyńców i zdrajców" , mógł obawiać się aresztowania . Gdy w 1920 r. przyjechał na wypoczynek do znajdującego się na Obersalzbergu hotelu ,,Platterhof" i urządzał stąd wycieczki w góry , nikomu z gości hotelowych ani górali , z którymi chętnie się spotykał , nie przedstawił się jako Adolf Hitler. Uważał że nawet tutaj grozi mu niebezpieczeństwo. Wszyscy znali go tutaj jako pana Wolfa.
Używanie takiego właśnie pseudonimu zaproponował mu jego przyjaciel Dietrich Eckart, miłośnik i znawca niemieckiej mitologii, z którą to słowo się wiąże. Wyjaśnił on że imię Adolf pochodzi od staro germańskiego słowa ,,Adwolf" , to znaczy ,,szlachetny wilk". Hitler uważał że ma wiele wspólnego z wilkiem, który był dla niego symbolem siły, śmiałości drapieżności i nieustępliwości. Słowo wilk znajduje się nie tylko w nazwie Wilczego Szańca , lecz również w nazwach trzech innych kwater Hitlera : Wilkołak (Werwolf), Wilczy Jar (Wolfsschlucht) i Wilczy Jar 2.
CO KRYJE SIĘ POD NAZWĄ ,, KWATERA GŁÓWNA FÜHRERA" ???
W pierwszych dniach września 1939 r. została utworzona w Niemczech kwatera główna führera. Była ona ośrodkiem dowodzenia w czasie wojny. W skład kwatery głównej oprócz Hitlera wchodziły najważniejsze osoby z kierownictwa wojskowego i politycznegoTrzeciej Rzeszy, jak na przykład szef Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych feldmarszałek Wilhelm Keitel, szef Sztabu Dowodzenia Wermachtu generał Alfred Jodl, Kierownik kancelarii NSDAP Martin Borman. Jeżeli chcesz dowiedzieć się kto w jakich okresach II wojny światowej pełnił funkcję komendanta kwatery głównej kliknij tutaj a poznasz nazwiska wszystkich szefów tego ważnego urzędu.
LOKALIZACJA- dlaczego właśnie w okolicach Kętrzyna ?
Podczas wojny z Polską kwatera główna mieściła się w tzw. pociągu specjalnym führera. 18 grudnia 1940 r. Hitler podpisał dyrektywę ,,Barbarossa", która zakładała rozgromienie Związku Radzieckiego w błyskawicznej kampanii. Na rozkaz samego führera miała powstać w pobliżu granicy z ZSRR kwatera , z której można by dowodzić frontem wschodnim. Wybrano Gierłożę , która znajdowała się na terenie byłych Prus Wshodnich a leżała blisko granicy . Od wschodu naturalną zaporą chroniącą to miejsce był pas Wielkich Jezior Mazurskich, a w przesmyku pomiędzy jeziorami teren zabezpieczała Twierdza Boyen w Giżycku. Ponadto całe Prusy Wschodnie były silnie ufortyfikowane. Kwatera leżała z dala od głównych szlaków komunikacyjnych i bezpośredni dostęp do niej utrudniały bagna. Istniejąca od dawna linia kolejowa łącząca Kętrzyn z Węgorzewem ułatwiała komunikację i dowóz materiałów budowlanych.
BUDOWA ,,WILCZEGO SZAŃCA"
Od jesieni 1940 r. dostęp ludności cywilnej do tego miejsca został zamknięty, rozpoczęła się budowa Wilczego Szańca. Powierzono ją specjalizującej się w budowaniu umocnień wojskowych „Organizacji Todt". W lipcu 1940 roku twórca "Organisation Todt", 50-letni gen. mjr dr inż. Fritz Todt otrzymał zadanie budowy tajnego obiektu w Die Görlitz (Gierłoż). Inżynierowie Todta byli znakomitymi specjalistami od budowy umocnień wojskowych i bunkrów. Dlatego to właśnie jemu zlecono przygotowanie jednego z najsłynniejszych i najtajniejszych obiektów II Wojny Światowej - kwatery kętrzyńskiej nazwanej "Wilczym szańcem" - "Die Wolfschanze". Oficjalnie podawano, że powstają tu Zakłady Chemiczne „Askania". Zatrudniano wyłącznie ludzi pewnych i zaufanych, tylko Niemców. Nie pracowali tu robotnicy przymusowi i jeńcy wojenni. Robotnicy mieszkali w barakach przy cukrowni w Kętrzynie i codziennie byli dowożeni pociągiem i samochodami. Często byli zmieniani, nie pracowali tu zazwyczaj dłużej niż pól roku, po czym przenoszono ich na inne budowy. Łącznie pracowało w Gierloży krócej lub dłużej zapewne nie mniej niż 20 tysięcy ludzi. Niektóre materiały budowlane, jak stal czy cement, dostarczano pociągami z głębi Niemiec. Prac nie przerywano również zimą. Już w maju 1941 r. nowa kwatera była gotowa na przyjazd Hitlera, ale pomimo to prace budowlane trwały nadal. Wilczy Szaniec był stale rozbudowywany, aż do ostatniego dnia pobytu Hitlera w tym miejscu. W pierwszej fazie budowy (1940-41) powstały niewielkie betonowe schrony, domy z cegły i baraki drewniane. W fazie drugiej (1942-43) do istniejących już budowli dodawano przestronne przybudówki, które miały zapewnić lepsze warunki pracy. W tym czasie powstało również wiele zupełnie nowych lekkich schronów i budynków. W trzeciej fazie budowy (1944) istniejące już bunkry zostały wzmocnione nowym, grubym płaszczem betonowym. Całkowity koszt budowy wyniósł ponad 36 milionów marek.
SYSTEM ZAPEWNIAJĄCY BEZPIECZEŃSTWO HITLEROWI
Wilczy Szaniec był swego rodzaju niewielkim warownym miasteczkiem o powierzchni 2,5 km2 . Był podzielony na trzy koncentrycznie położone strefy bezpieczeństwa.
Strefa I znajdowała się w centrum kwatery, na północ od linii kolejowej. Były tu m.in. bunkry Hitlera, Bormanna, Keitla, Goringa i Jodła. Mieszkali tu również członkowie Gwardii Przybocznej Hitlera, lekarze, sekretarki, stenotypiści i kierowcy. Mieli oni do dyspozycji dwa kasyna oficerskie, dwie herbaciarnie, kino i saunę.
Strefa II obejmowała teren wokół strefy I. Były tu m.in. budynki Sztabu Dowodzenia Sił Zbrojnych i schron komendanta kwatery.
Strefa III to teren otaczający ze wszystkich stron strefy I i II, ale położony wewnątrz ogrodzenia . Tutaj znajdowały się m.in. obiekty zajmowane przez Batalion Ochrony Fuhrera oraz stanowiska dział przeciwpancernych i przeciwlotniczych. Ogółem w Wilczym Szańcu powstało ponad 80 budowli: osiem najcięższych schronów przeciwlotniczych o betonowych ścianach i stropach grubości 5-8 m, wiele mniejszych bunkrów o ścianach grubości około 2 m, liczne domy z oknami zabezpieczonymi stalowymi okiennicami i wreszcie baraki drewniane.
CENTRALE DOWODZENIA W POBLIŻU WILCZEGO SZAŃCA
Gdy rozpoczęto przygotowaania do wojny z ZSRR , w pobliżu Wilczego Szańca, w odległośći 6-65 km. od kwatery głównej führera , zbudowano również inne centrale dowodzenia. Zapewniały on Hitlerowi sprawne kierowanie działaniami wojennymi i umożliwiały koordynację działań wszystkich rodzajów wojsk. Nie wszyscy ludzie pełniący ważniejsze funkcje w armii i w państwie mogli mieszkać razem z Hitlerem w kwaterze. Decydowały o tym dwa różne względy.
Po pierwsze chodziło o konieczność pewnej decentralizacji. W Wilczym Szańcu nie mogło mieszkać zbyt wiele ludzi , bo wtedy kwatera główna byłaby zbyt duża i trudna do zamaskowania. W razie skutecznego desantu spadochroniarzy mogłoby zginąć całe kierownictwo wojskowe i partyjne . Również w przypadku bombardowania straty mogły być duże.
Po drugie najbliźsi współpracownicy Hitlera , tacy jak Bormann i inni, którzy zajęli uprzywilejowane miejsce u boku Hitlera , robili wszystko , aby utrzymać z daleka od kwatery głównej swoich konkurentów: Himmlera, Ribbentropa i innych.
Najważniejszą centralą dowodzenia po Wilczym Szańcu była oddalona od niego zaledwie o 17 km. główna kwatera Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych . Mieściła się ona na zachodnim brzegu Jeziora Mamry, w lesie położonym pomiędzy miejscowościami Pniewo i Przystań. Nosiła nazwę,,Mauerwald". Szosa łącząca Radzieje z Węgorzewem dzieliła tę kwaterę na dwie części. Ta część , która znajdowała się na zachód od szosy, nosiła kryptonim ,,Fritz". Mieściły się tutaj bunkry i domy zajmowane przez oficerów sztabu generalnego. Część leżąca na wschód od szosy nazywała się ,,Quelle" . Były tu obiekty zajmowane przez administrację i biura zajmujące się zaopatrzeniem . W kwaterze ,,Mauerwald" pracowało około 1500 oficerów sztabowych. Do ich dyspozycji przygotowano tutaj 120 budowli. Wiele bunkrów jeszcze do dzisiaj jest w dobrym stanie i można je zwiedzać.
Osoby związane z Wilczym Szańcem
Martin Bormann - szef kancelarii NSDAP, sekretarz Hitlera, po wojnie zniknął, w 1970 uznany za zmarłego.
Wilhelm Keitel - feldmarszałek, szef naczelnego dowództwa sił zbrojnych, podpisał akt kapitulacji, powieszony za zbrodnie wojenne w 1946 roku.
Alfred Jodl - generał pułkownik, szef sztabu dowodzenia sił zbrojnych, stracony w 1946 roku.
Walther Warlimont - generał, zastępca Jodla.
Rudolf Schmundt - generał, szef adiutantury Hitlera.
Herman Fegelein - generał SS, adiutant sił zbrojnych SS.
Nicolaus von Below - pułkownik, adiutant wojsk lotniczych.
Karl-Jesko Puttkamer - kontradmirał, adiutant marynarki wojennej.
Gerhard Engel - pułkownik, adiutant wojsk lądowych.
Otto Gunsche - kapitan SS, osobisty adiutant Hitlera.
Walter Hewel - przedstawiciel ministra spraw zagranicznych, ambasador. Otto Dietrich - szef prasy Rzeszy.
Otto Remer - dowódca brygady ochrony Hitlera.
Erwin Rommel - pułkownik, komendant kwatery głównej od 23.08.1939 do 15.02.1940, potem dowódca Afrkakorps.
Kurt Thomas - pułkownik, komendant kwatery głównej od 15.02.1940 do 30.08.1942.
Gustaw Streve - pułkownik, komendant kwatery głównej od 30.08.1942.
Claus Philip Maria Schenk von Stauffenberg - pułkownik, hrabia, dwukrotnie podjął próbę zabicia Hitlera, 21.07.1944 o godzinie 0.30 rozstrzelany w Berlinie.
DIE WOLFSCHANZE (Hitlerqartier).
Die Hitlerqartier ist 8 Km nordöstlich von Kętrzyn lokalisiert worden. Ihre Entstehung verbindet man mit Plänen des Führers vom III Reich, nämlich teritorielle Expansion gegen die Sowjetunion zu beginnen. Hochstämmiger Wald erleichterte Sichtdeckung und zahlreiche Sümpfe und Seen und Lokalisierung am Rand der wichtigsten Komunikationsrouten erschwerten direkten Zugang. Zusätzliche Versicherung bildete Lokalisierung der Quartier zwischen Giżycko und dem Bezirk um Lidzbark, der befestigt war. Man begann mit dem Bau im frühen Herbst 1940. In der Nähe verlief die Eisenbahnlinie Kętrzyn-Węgorzewo, die für Bedürfnisse der Quartier ausgenutzt wurde. Insgesamt wurden auf dem Gelände der Quartier 80 verschiedenartige Objekte von vielseitiger Bestimmung aufgebaut: 7 Luftschutzraume, Bunker für Versicherung der wichtigsten technischen Anlagen, viele Betonbunker in Funktion von Büros, Hotels und Baracks aus Holz von wirtschaftlicher Bestimmung. Wanddicke in schweren Bunkern betrug 4-6 M. Das ganze Gelände ist zusätzlich durch Sperren aus Stacheldraht und durch das Minenfeld umgeben worden. In der Mitte des Minenfelds befand sich der Landungsplatz für Flugzeuge auf dem Gras. Zwei innere Zonen besassen von aussen den Zaun aus Stacheldraht. Zum besonderen Widerspruch wurde die Tatsache, das dort halberfolgreich Attentat auf Hitler gewaagt wurde. Außerdem erstaunlich ist es, daß von diesem Objekt viele Militärnachrichtendienste wußten, dennoch ist es niemals bombardiert worden